Rzeźba zamknięta w czasie
Data: 18-09-2009 o godz. 09:20:05
Temat: plastyka




Zbigniew Wąsiel A...AniołZbigniew Wąsiel jest autorem rzeźb, które wyróżniają się próbą ujęcia życia w wymiarze figuratywnym. Bardziej sugestywnie byłoby powiedzieć zamknięcia pewnej historii, czy może trafniej zdarzenia w czasie.

Myślę, że nie chodzi o kadry czy kompozycje wycięte z wnętrza artysty (to byłoby ograniczenie) ani tym bardziej o ciągłość wynikania rozumianą jako konsekwencja pracy nad kolejnymi pracami.To jest przecież normalne. Zwłaszcza, że powstają one falami najczęściej jako cykle, wiążą się mocno tematycznie i sytuacyjnie. Zbigniew Wąsiel w tych pracach nie wykracza poza uznane ramy gatunku, jest klasycznym przykładem rzeźbiarza. To nie zarzut, po prostu autor dobrze się czuje w tym obszarze sztuki. Niektórzy sądzą, że sztuka wymaga by dokonać czegoś niezwykle szczególnego, że osobowość 21 wieku dąży do osiągnięcia "mega" poziomu. Czasami poszukiwania przybierają formy męczące dla ludzi lubiących normalny wymiar sztuki.Ceniących wrażliwość,refleksję ale nie na siłę, bez pretensjonalności. Realizacje Wąsiela pozwalają odbiorcą odnaleźć pewną przestrzeń dla kontemplacji. To chyba ważne. Mało kto potrafi w ten sposób zostawić ślad w ludzkim sercu. W dobie ataków medialnych, neonów, szaleństwa internetu świat formy plastycznej stał się dla wielu osób językiem obcym. Narzeczem w zasadzie trudnym do zrozumienia, zapomnianym i niedocenianym. Warto chwilę się zastanowić nad ideą towarzyszącą Wąsielowi ... .

Wydaje mi się, że większość rzeźbiarzy układając własne prace, projekty, instalacje na wystawie porządkuje w głowie swoje życie i próbuje odnaleźć jego sens w pracy twórczej. Jest to wartość upływającego czasu zamknięta w formie. Związana z całą osobowością autora, jego życiem i zamkniętą w jedną całość. Właśnie rzeźby Wąsiela zawierają w sobie różne odcienie życia. To chyba naturalne, że jest obok siebie radość, smutek. Dynamika i melancholia. Rzeźbiarz jak każdy człowiek zdaje sobie sprawę, że życie zmienia się nieodwracalnie, toczy się nawet wbrew naszej woli. Pewne rzeczy zostają już tylko wspomnieniami w pamięci a w sensie fizycznym mogą istnieć tylko jako rzeźby. Dlatego Wąsielowi to nie tylko o bryłę chodzi, nie tylko o modelunek ale o świat wewnętrzny. O pewne pytania dla kondycji człowieka zasadnicze. Jak widać w jego podejściu prywatność miesza się z wątkiem metafizycznym. Taki ma styl a , że różne rzeczy gryzie w sobie... taka jest jego osobowość! Efekt to konstrukcje przestrzenne z postacią ludzką, najczęściej kobiecą wplecioną w ciąg różnorodnych okoliczności. Taki kadr bierze się najprawdopodobniej z tego, że pochodzi bezpośrednio z jego własnego świata. Z tego co go dotknęło lub co zauważył i uznał za istotne.

Rzecz polega na tym , że wcale nie jest łatwo przekuć własne myśli na metal. W tym wypadku na brąz. Uważać przecież trzeba na to by się nie rozdrabniać. Zachować pewną czytelność i jednocześnie być przynajmniej częściowo rozumianym przez odbiorcę.To jest bardzo ryzykowne ujęcie problemu ale Wąsiel zdobył sobie pewną akceptacje i ma swoją publiczność. Czy to dlatego , że jego prace zawierają pewien niepokój metafizyczny? Odczucie tak bliskie współczesności. A może tajemnica leży w pewnej dotykalności warsztatu, nieokreślonej impresyjności światła zawierającej się w grach fakturalnych na powierzchni brązu. Pozostawiam to już do osobistego osądu tym, którzy zdecydują się odwiedzić wystawę. Polecam.


dr hab. Marek Szczęsny

uzupełnij (skomentuj) ten artykuł tutaj - w tytule napisz "..do artykułu -tu adres URL , Twój wpis (po zatwierdzeniu przez administratora) zostatanie dołączony do artykułu. Jeżeli jesteś zarejestrowanym użytkownikiem, do Twojego tekstu zostanie dodana Twoja nazwa (na życzenie możemy podać pełne Twoje dane, jakie zamieściłeś w swoim profilu)






Artykuł jest z Portal Sztuki | sztuka: plastyka, teatr, muzyka
http://sztuka.gallery-art.pl

Adres tego artykułu to:
http://sztuka.gallery-art.pl/modules.php?name=News&file=article&sid=1374