Zdzisław Beksiński urodził się 24 lutego 1929 roku w Sanoku . W 1947 roku, po ukończeniu sanockiego gimnazjum i liceum, Beksiński rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. Po skończeniu studiów w zobowiązany ówczesnymi przepisami podiął pracę w swoim zawodzie. Mieszkał w Krakowie, w Rzeszowie, aby w 1955 roku powrócić wraz z żoną do Sanoka. Mało kto kojarzy Beksińskiego z fotografią. Jednak to właśnie ona rozpoczęła jego drogę do wielkiej sławy. Jego fotografie przedstawiały ludzkie postacie, często w nienaturalnych pozach: skulone, przestraszone, modelki były poowijane deformującymi ich ciała sznurkami. Robił zdjęcia piękne, estetyczne, ale zarazem brutalne. Beksiński "znęca" się nad żywą osobą, sadystycznie deformuje ciała ludzkie. Te motywy często spotykane w późniejszej, malarskiej twórczości artysty. W latach 50. artysta zajmuje się malarstwem abstrakcyjnym i rzeźbą . Jednak dopiero twórczość malarska, przyniosła artyście pierwsze sukcesy. Jego malarstwo od początku zawierało ponury nastrój i charakterystyczne dla całej jego twórczości elementy rozpadającego się świata. Pierwszym poważnym sukcesem artystycznym Beksińskiego była wystawa zorganizowana w Warszawie w 1964r. przez znanego krytyka Janusza Boguckiego. I chociaż prace Beksińskiego stały się w krótkim czasie bardzo popularne wśród publiczności, krytycy często odnosili się do nich sceptycznie. Zarzucano Beksińskiemu niekonsekwencje formalne i odejście od postimpresjonistycznej koncepcji obrazu jako płaszczyzny malarskiej zapełnionej w określonym porządku. Ład obrazów Beksińskiego miał naturę czysto psychologiczną. Beksiński dokonał też rzeczy niespotykanej: wzbudził zainteresowanie masowego odbiorcy, dość przecież obojętnego na wszelkie sprawy sztuki najnowszej.

W latach 70. i 80. Beksiński stał się popularny zarówno w kraju jak i za granicą. Jego obrazy wystawiane były w prestiżowych galeriach na całym świecie, m.in. w Francji Niemczech, Włoszech, Belgii. Artysta jako jedyny Europejczyk miał stałą ekspozycję w muzeum sztuki w Osace (Japonia). Duży wpływ na życie i twórczość Beksińskiego miał jego przyjaciel Piotr Dmochowski, paryski adwokat, profesor prawa na uniwersytecie paryskim. Wpływ na twórczość Beksińskiego miały też zapewne jego osobiste tragiczne przeżycia. Nad jego rodziną zawisło chyba jakieś fatum, jego syn Tomasz popełnił samobójstwo, żona Zofia zmarła po długiej chorobie, a jedyny jego uczeń Adrian Kędzia z powodu wady wzroku musiał przestać malować. „Nie wiem ile jeszcze nieszczęść spotka Beksińskiego, ale tak bardzo tragedia pasuje do jego sztuki." - powiedział Jerzy Duda-Gracz. Sam artysta panicznie obawiał się śmierci. "Wszyscy mamy problem śmierci przed oczyma. Nie jestem wyjątkiem. Osobiście bardziej boję się umierania niż samej śmierci. Nie jest to lęk przed nicością, ale przed cierpieniem i tego się chyba bardziej obawiam" - powiedział artysta w lipcu 2002 roku, podczas otwarcia wystawy fotografii w warszawskiej Zachęcie, ostatniej jego ekspozycji w stolicy. Artysta nigdy nie nadawał tytułów swoim obrazom. Uważał je za swoją subiektywną wizję świata. Rzadko też je komentował, na pytanie jednego z przyjaciół: - Co teraz robisz? Zdzisław Beksiński odparł: - Maluję. Ale co malujesz? - Nie wiem, to się okaże, kiedy skończę.

Zdzisław Beksiński zmarł tragicznie 22 lutego 2005 roku w Warszawie.
strona artysty
gallery-art